Mijn naam is Jody Nagtegaal. Een (jeugd)hulpverlener met daarnaast een man en drie kinderen. Na ruim 15 jaar in de hulpverlening te hebben gewerkt in zowel open- en gesloten jeugdsettingen, met WMO cliënten en met jeugd en gezin vanuit de ambulante (spoed)hulpverlening belandde ik uiteindelijk in een hele dikke vette burn-out. Niet alleen omdat het werk zelf veel vraagt, maar ook doordat er heel veel oude patronen naar de voorgrond kwamen. Ik ben namelijk, net als velen, een van die mensen met een rugzakje die van jongs af aan al had besloten dat ze in de hulpverlening zou gaan werken. 

Dit zien we toch wel veel in de zorg hé; mensen met een enorm hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Zij lopen net dat stapje harder, pakken net dat uurtje extra. Vaak doordat zij werken vanuit een bepaalde bewijsdrang, naar hunzelf, collega's, de werkgever of doordat zij zichzelf herkennen in de cliënt en diens situatie.

Dit zijn maar een paar voorbeelden, maar ik durf toe te geven dat ik hier wel echt schuldig aan was. Ik heb jarenlang gewerkt met een intens verantwoordelijkheidsgevoel; voor mijn cliënten, collega's, familie, vrienden en daarnaast werd mijn bewijsdrang ook continue getriggerd wanneer ik bijvoorbeeld net dat stapje extra zette op richting cliënten maar daar niet de erkenning voor kreeg die ik had gehoopt of verwacht vanuit de werkgever of collega's. Altijd bang dat er iets van mij werd gevonden, ik niet goed genoeg was. Vooral wanneer ik collega's in razend tempo zag doorgroeien. Toen er privé ook vanalles begon te rommelen was de koek op. Ik viel uit. Daar waar ik eerst nog dacht dat ik met een paar weekjes, misschien een maandje wel weer gewoon zou kunnen werken werd dit ruim een jaar!!

Een jaar vol vallen en opstaan, van een lege energiebalk naar een half gevulde en terug naar leeg. Ontdekken waar ik nou in vastloop, welke patronen er zijn en hoe deze zijn ontstaan, Maar vooral; hoe voorkom ik dat dit ooit weer gebeurd. Dit was, en is soms nog steeds, een enorme reis waarin zelfreflectie centraal staat.

Door de andere kant van de hulpverlening ook te ervaren merkte ik op dat er eigenlijk een enorm gat zit tussen weten dat er ergens iets schuurt maar er nog niet echt iets mee kunnen en te laat zijn. Ja, er bestaan coaches en deze zou je kunnen opzoeken. Maar wat je eigenlijk wil, wat ik eigenlijk zocht, is iemand die jou helemaal snapt. Erkent wat je doormaakt, hoe de zorg werkt en met jou samen wil gaan onderzoeken. Hier is Innerframe ontstaan. Innerframe staat voor je binnenwerk, want ergens hebben we de signalen die zijn afgegeven al een tijdje genegeerd. Maar wat nou als we ervoor kiezen om juist daar in de actie te gaan. Om te gaan onderzoeken waar het schuurt en wat dit betekent? In welke (oude) patronen vallen we door bijvoorbeeld ons werk of door bepaalde situaties? Als we die kunnen herkennen gaan we het verschil maken.